مقایسه چربی احشایی و چربی زیرپوستی

بررسی و مقایسه چربی احشایی با چربی زیرپوستی

بافت چربی مکان عمده ذخیره انرژی است. بعلاوه، به منزله گذرگاهی برای اعصاب و رگها بین پوست و عضلات عمل می‌کند. در محافظت از عضلات و استخوان ها، عایق کردن و تنظیم دمای بدن نقش دارد. و توسط بافت همبند خود، پوست را به عضلات و استخوانها متصل می‌کند. بدون وجود چربی حیات فرد به مخاطره می‌افتد. در ادامه مطلب امروز سایت کلینیک راشا، بهترین کولتک اصفهان به مقایسه چربی احشایی با چربی زیرپوستی می پردازیم.

در بدن دو نوع اصلی چربی شامل چربی زیرپوستی (Subcutaneous Fat) و چربی احشایی (Visceral Fat) وجود دارد. چربی زیر جلدی حدود 90 درصد چربی بدن را تشکیل می‌دهد و درست در زیر پوست واقع می‌شود. ده درصد باقیمانده چربی، در زیر دیواره شکم، درون حفره شکمی قرار دارد و چربی احشایی نامیده می‌شود. فرم بدن هرچه باشد، تجمع زیاد چربی سلامت فرد را به خطر می‌اندازد. اگرچه چربی احشایی بخش کوچکی از کل چربی بدن را تشکیل می‌دهد، اما تجمع زیاد آن خطرناک‌تر از تجمع چربی زیر جلدی است. این مقاله توضیح می‌دهد که چرا چربی احشایی خطرناک است و راه حلهای علمی موجود برای خلاص شدن از شر آن چیست.

آشنایی با چربی زیر‌پوستی

چربی زیرپوستی در زیر پوست نواحی مختلف بدن مانند بازوها، پاها و شکم تجمع می‌کند و هنگام نیشگون گرفتن پوست زیر انگشتان احساس می‌شود. این چربی در ناحیه شکم بین پوست و دیواره بیرونی شکم قرار گرفته و افزایش آن معمولا همراه با افزایش چربی احشایی نیز است. میزان چربی زیر جلدی را ژنتیک و عوامل مربوط به سبک زندگی مانند فعالیت بدنی و نوع تغذیه فرد تعیین می‌کند. تجمع بیش از حد چربی زیر جلدی باعث اضافه وزن و چاقی می شود. چاقی فرد را در معرض خطر بیشتر مزمن قرار می‌دهد. اندازه‌گیری شاخص توده بدنی (BMI) و دور کمر و استفاده از دستگاه بادی آنالیز راههای متداول تعیین میزان چربی زیرپوستی است. پیروی از یک رژیم غذایی سالم زیر نظر متخصص تغذیه و افزایش فعالیت بدنی به حذف اضافی این چربیها کمک می‌کند.

آشنایی با چربی احشایی

چربی احشایی که به نامهای “چربی شکمی” و “چربی فعال” نیز شناخته می‌شود، بیشتر در حفره شکمی و در فضاهای بین اندامهای داخل شکم مانند کبد، معده و روده‌ها (در لایه پوشاننده امنتوم) قرار دارد. چربی احشایی ممکن است در سرخرگها نیز ایجاد شود. بیرون زدگی شکم و افزایش دور کمر نشانه‌های خوبی برای وجود چربی شکمی اضافی است. با رسیدن به سنین میانسالی، حتی اگر وزن فرد اضافه نشود، نسبت چربی به کل وزن بدن افزایش می‌یابد. این تغییر که همراه با افزایش چربی شکمی است و در مردان چشمگیرتر است. با افزایش فشار چربی شکمی به دیواره شکم، دور کمر می‌تواند تا چندین سانتیمتر افزایش پیدا کند. این مساله نه تنها ظاهر ناخوشایندی ایجاد می‌کند، بلکه با افزایش خطر بعضی از بیماریهای مزمن همراه است.

صفحه اینستاگرام مرکز راشا بهترین کولتک اصفهان

نحوه اندازه گیری چربی احشایی

راه قطعی تشخیص چربی احشایی، سی تی اسکن یا ام آر آی، و راه آسان آن اندازه‌گیری دور کمر است. در اندازه‌گیری‌های آمریکایی دور کمر بزرگتر از 88 سانتیمتر در زنان، و 102 سانتیمتر در مردان، علامتی برای داشتن چاقی شکمی است (برای جمعیت ایرانی دور کمر زنان باید کمتر از 90 سانتیمتر باشد). سایر شاخص‌های ساده و متداول عبارتند از:

• استفاده از دستگاه بادی آنالیز که مقدار چربی کل بدن همچنین به تفکیک چربی زیرپوستی و چربی احشایی را نشان می دهد.
• نسبت دور کمر به باسن (WHR): نسبت بالاتر از 85/0در زنان و 90/0 در مردان نمایانگر چاقی شکمی است.
• نسبت قد به دور کمر (WHtR): نسبت بالاتر از 50/0 نشان دهنده چاقی شکمی است.

مطالب پیشنهادی برای مطالعه:

لاغری موضعی با وکیوم ساکشن

لاغری موضعی به روش کرایولیپولیز

استفاده از دستگاه آر اف برای لاغری موضعی